Come sail your ships around me
And burn your bridges down
We make a little history, baby
Every time you come around
Kannski er það eðli ástarinnar. Hún er einfaldlega of stór fyrir verkfæri eins og tungumál.
Við tölum um að finna sjálfan sig. Að þekkja mörkin sín. Að standa með sjálfum sér. Að vita hver maður er.
Allt mikilvægt.
En svo kemur stundum manneskja inn í líf manns og eitthvað allt annað gerist.
Mörkin verða óljós.
Sjálfið þagnar.
Egóið, þessi stöðuga rödd sem er alltaf að skilgreina mig sem mig og þig sem þig, þagnar um stund.
Eftir stendur líkaminn, vitundin, lyktin, húðin, öndunin, hláturinn, tárin, svitinn og þessi einkennilega tilfinning að tvær manneskjur séu ekki lengur tvær.
Ég hef stundum velt fyrir mér spurningunni:
Geta logar sameinast?
Ef tveir logar renna saman hverfur hvorugur þeirra. Það verður einfaldlega erfiðara að segja hvar annar endar og hinn byrjar.
Kannski er ástin það næsta sem við komumst þeirri upplifun.
Svo lýkur því
Það er eitthvað sérstakt við það þegar sambandi sem hefur haft þessa dýpt lýkur.
Það geta verið margar góðar ástæður fyrir því.
Þær geta verið rökréttar. Skynsamlegar. Nauðsynlegar.
Maður getur horft á sambandið og vitað að það átti ekki að halda áfram.
Samt man eitthvað í manni eftir eldinum.
Kannski saknar maður ekki bara manneskjunnar.
Kannski saknar maður þess hvernig maður var með henni.
Þess hvernig sjálfið gat horfið.
Þess að vera séður.
Þess að vera berskjaldaður.
Þess að vera svo nálægt annarri manneskju að það skipti ekki lengur máli hvar maður sjálfur endaði.
Og þar verður söknuðurinn stundum svo djúpur.
Ekki vegna þess að maður trúi því endilega að sambandið eigi að hefjast aftur.
Heldur vegna þess að sálin man hvernig það var að vera logi sem hafði um stund gleymt hvar hann endaði.
Sárin eru raunveruleg
Ást getur sært.
Sambönd geta endað illa.
Við getum sagt og gert hluti við fólk sem við elskum sem skilja eftir sig raunveruleg sár.
Sum þeirra gróa.
Önnur verða að örum.
Og kannski er það ein af ástæðunum fyrir því að við byrjum að verja okkur.
Við segjum okkur að við ætlum aldrei aftur að gefa svona mikið.
Aldrei treysta svona mikið.
Aldrei opna hjartað alveg.
Við teljum okkur vera að læra af reynslunni.
En stundum erum við bara hrædd.
Að gylla brotin
Japanir eiga hugmynd sem heitir kintsugi.
Brotinn hlutur er ekki falinn eða gerður eins og hann hafi aldrei brotnað. Sprungurnar eru gerðar sýnilegar og gylltar.
Brotið verður hluti af sögunni.
Ekki galli sem þarf að fela.
Kannski þurfum við að læra eitthvað svipað með hjartað.
Ekki fela sárin.
Ekki neita þeim.
Ekki láta eins og þau skipti ekki máli.
En ekki heldur leyfa þeim að verða ástæða þess að við lokum hjartanu.
Við getum gyllt brotin.
Við getum sagt:
Þetta særði mig.
Þetta kostaði mig tár.
Þetta skildi eftir ör.
En ég sé ekki eftir því að hafa elskað.
Amor fati
Nietzsche notaði hugtakið amor fati.
Að elska örlög sín.
Ekki bara að sætta sig við lífið eins og það varð.
Heldur að hafna ekki lífi sínu vegna þess sem það kostaði.
Mér finnst mikill munur á því að segja:
„Ég sætti mig við að þetta gerðist.“
og:
„Ég elska líf mitt með þessu inni í því.“
Því ekkert í lífinu er í raun okkar eign.
Ekki tíminn.
Ekki fólkið.
Ekki ástin.
Ekki lífið sjálft.
Við fáum þetta allt aðeins um stund.
Og kannski verður þjáningin stundum mest þegar við ruglum saman því að fá eitthvað að upplifa og því að eiga það.
Við getum elskað aðra manneskju af öllu hjarta án þess að eiga hana.
Við getum fengið að deila lífinu með einhverjum án þess að eiga rétt á því að það endist að eilífu.
Við getum misst.
Og samt þakkað.
Ég myndi gera þetta aftur
Ég hef misst fólk sem ég elska.
Ég hef elskað fólk sem er ekki lengur hluti af lífi mínu á sama hátt og áður.
Ég þekki söknuðinn.
Ég þekki sárin.
Ég þekki hvað það kostar að opna hjartað og missa síðan það sem maður hélt að væri orðið hluti af manni sjálfum.
En ég hef líka lært eitthvað.
Þakklætið getur lifað við hlið sorgarinnar.
Ég þarf ekki að velja.
Ég get saknað og verið þakklátur á sama tíma.
Ég get óskað þess að ég hefði fengið meiri tíma og samt verið þakklátur fyrir tímann sem ég fékk.
Ég get borið örin og samt elskað það sem gaf mér þau.
Og ef ég stæði aftur við upphafið, vitandi hvernig sagan endaði, vitandi um svitann, tárin, missinn og sárin á hjartanu, þá veit ég að ég myndi gera þetta allt aftur.
Ekki vegna þess að sársaukinn hafi verið þess virði.
Heldur vegna þess að ástin var það.
Kannski er það hugrekkið í ástinni.
Ekki trúin á að hún endist að eilífu.
Ekki loforðið um að við verðum aldrei særð.
Heldur þetta:
Ég veit að ég get misst þig.
Ég veit að það verður sárt.
Ég veit hvað ást getur kostað.
But I'm gonna love you anyway.
Við þurfum ekki að vera hrædd við að elska.
Við vitum hvað það kostar.
Svita.
Tár.
Sár.
Missi.
Svo gyllum við brotin.
Elskum aftur.
Og þökkum fyrir lífið. Come loose your dogs upon me
And let your hair hang down
You are a little mystery to me
Every time you come around