Síminn hringir.
Póstur kemur.
Einhver þarf svar.
Eitthvað breytist.
Og allt í einu er klukkan orðin fimm.
Maður hefur verið upptekinn allan daginn en samt ekki endilega gert það sem skipti mestu máli.
Ég kann þetta vel.
Það sem ég er að læra er að viðbragð og ákvörðun eru ekki sami hluturinn.
Að bregðast hratt við getur meira að segja verið styrkleiki. Það getur líka verið ákveðin tegund af fíkn. Það er gott að vera maðurinn sem leysir málið.
Þar til maður áttar sig á því að málin sem maður er alltaf að leysa eru farin að ákveða hvernig maður ver lífinu.
Kannski snýst stjórn á tíma því minna um dagatalið en ég hélt.
Kannski snýst hún um hæfileikann til að stoppa örlítið á milli þess sem gerist og þess sem maður gerir næst.
Og spyrja:
Vil ég að þetta fái tímann minn?