Það hefur sjaldnast verið vandamálið.
Ég get byrjað á verkefnum, séð tækifæri og fundið leiðir áfram.
Það sem ég hef þurft að læra betur er hitt.
Að velja.
Þegar maður sér mörg tækifæri er auðvelt að halda að lausnin sé meiri tími, meiri orka eða betra skipulag.
Kannski er það stundum rétt.
En stundum er vandamálið einfaldlega að of margt hefur fengið já.
Ég er farinn að hugsa meira um færri og stærri aðgerðir.
Ekki endilega stærri í peningum eða umfangi.
Stærri í mikilvægi.
Hvaða tveir hlutir myndu raunverulega færa eitthvað áfram ef þeir fengju óskipta athygli?
Og kannski enn erfiðari spurning:
Hvað er ég tilbúinn að gera ekki svo þeir fái pláss?
Ég held að sú spurning skipti meira máli fyrir mig núna en hvernig ég kem meiru í daginn.